Studio non troppo

Foto: Banana Donuts ~ Half Baked Fotografie

Ik lees af en toe geschriften door een van mijn favoriete auteurs, Douglas Adams, en een vaag antwoord dat ik voelde toen ik de uiteinden van een paar hen heeft duidelijker geworden, in ieder geval iets bereikt. Adams schreef columns en had ook een website, waarin hij zou zenden een aantal van zijn prachtige, zany ideeën uit in de wereld en dan, op het einde, dan zou hij een soort houtje-touwtje hebben, niet-echt-sequitor paragraaf te vragen, in wezen , "wat denk je? '

Het is nu duidelijk voor mij wat ik denk aan de hand was, omdat ik de symptomen herkennen in mezelf. Aan de ene kant, had Adams bedacht iets wat hij graag denken, graag roeren rond in zijn geest, en gekregen zichzelf te gaan zitten en het ding hamer uit, misschien een beetje herzien, misschien ook niet. Hij klaagde voortdurend over het schrijven, maar werd opgesteld om het onverbiddelijk, ook. Dus dit bit, het deel over het hebben van een idee, en het spelen met, en dan gaan zitten en te schrijven over, lijkt mij bekend voor.

Ik denk niet dat Adams was een hebzuchtig man, het is niet alsof hij zou het alleen maar eens om iets te schrijven of te versturen over de ether als hij gegarandeerd enorme betalingen voor terug. Dat is niet hoe "play" werkt. Tegelijkertijd was hij niet alleen geïnteresseerd in het lezen van zijn eigen woorden ... of in de mensen te dwingen zijn woorden te lezen. Ik denk dat wat hij deed wat meer als spontaan, speels te delen, zoals een geïmproviseerde dans (ik weet dat dit volledig het hele bewerken aspect kijkt).

Aan de andere kant, toe te voegen aan deze, in het geval van zijn columns en zijn website, die was een vroege poging om dit soort dingen, was dat Adams op zoek in deze gevallen voor een aantal heen en weer. Sommige gesprek. Zijn h2g2 site is echt proberen om een ​​online community te bouwen, voor zover ik kan vertellen. En dat is waar het 'wat denk je?' Leden vandaan komen. Hij worstelde met de ontsteking kant van een gesprek. Worstelen voor een deel omdat het was als een pick-up lijn in een bar, uitte aan iemand die hij niet persoonlijk kennen, maar voelde dat hij wilde weten. Worstelen ook omdat het geen deel uitmaakte van het speels te spelen met het idee dat had gegenereerd in de rest van de kolom. Dus het was als volgt: spontane, geïmproviseerde dans, gevolgd door het gevoel een behoefte om een ​​pick-up lijn te leveren aan iemand die we niet kennen, maar denken dat we willen praten met.

Ik herken dit nu, want het is mijn ervaring met bloggen. Een beetje onvoorbereid dans (in mijn geest in het begin, als een idee), en dan voldoet aan de constiperende invloeden van mijn "verantwoordelijke volwassene 'hersenen en mijn" Ik probeer om een ​​gesprek te hebben "hersenen. De 'verantwoordelijke volwassene "brein is de atavistische schuld vertelt me ​​dat ik moest iets" nuttig "of moeten doen" productiever zijn. "De" proberen om een ​​gesprek te voeren' brain is mijn eenzaamheid in het niet hebben van meer spontane dans partners, meer bizarre en briljante half verstand en een-en-een-half verstand rond, als reactie op de duidelijk nutso wereld waarin wij leven (vaak heerlijk nutso), door te dansen in. Dus dat eenzaamheid, met de wortel / gebruikte auto-verkoper con van "de blog is de oplossing voor uw existentiële oranje alert," leidt mij om te proberen het publiek-ify my dance, schrijf het in een blog, en sluit af met "wat denk je? '

Ik heb een aantal genereuze reageerders op het blog, die hebben gemaakt voelen zich minder dom over het sturen van zo veel pick-up lines, maar, en ik denk dat ik ben vrij langzaam op te pikken die dingen - tekortkomingen Ik heb mensen horen praten over jaren en hebben waarschijnlijk zelfs pontificated op mezelf - de online wereld is niet te doen voor mij, voor zover de danspartners gaan. Voor een tijdje, ik probeerde mezelf te krijgen rond die door het maken van een poging om andere mensen online dansen te vinden, maar het was nog steeds een behoorlijk leeg gevoel. Ik hou van alle de context die voortkomt uit in dezelfde ruimte, op dezelfde fysieke dansvloer, als een ander persoon. Tekst alleen, afbeeldingen, audio, video - ze niet knippen voor mij.

Proberen om een ​​computer scherm te gebruiken als een venster op de grotere wereld klinkt geweldig, maar ik wil niet beperkt te zijn tot het maken van de context voor de tekens Ik zie ik zie door dat raam. Ik zou liever dansen in persoon, met mensen. Mijn favoriete schrijvers voel ik me op die manier, vreemd genoeg. Het is lagere bandbreedte dan mijn computer, het is zelfs volledig asynchroon in dat sommige van de schrijvers, zoals Douglas Adams, niet in leven zijn vandaag de dag. Maar het schrijven kan nog steeds voel ik me (is het gewoon verbeeld?) Dat Douglas en Doug zou zijn, had kunnen zijn, zijn, partners en vrienden.

Ik ben niet van plan om een ​​"wat denk je? 'Paragraaf hier schrijven. Ik weet niet zeker wat ik ga naar de volgende te schrijven, of dat. Het is verleidelijk om te schrijven, "zo lang, en bedankt voor alle reacties."

Maar ik zal niet. Of in ieder geval zal ik dit kleine beetje meer schrijven hmm zeggen, dit hele ding is zeker een harde noot om te kraken. Ik heb geniet van dit praatje (bedankt, Douglas). Wie weet wat je volgende komen? (Dat is een retorische vraag. Trap er niet in voor.)

Wees Gezellig, Share!

•